Hoe verder – 2 jaar later

Weer 2 jaar verder. 2 jaar van zoeken, vragen, schreeuwen, aan de alarmbel trekken, enzovoorts, enzovoorts. Mijn huisarts doet zijn stinkende best, zo ook mijn praktijkondersteuner. Eindelijk … eindelijk na 2 jaar krijgt hij een intakegesprek voor elkaar met GGZ. Maar het bleek niet eens een intake maar een “screening” vóór een intake. Een videogesprek met GGZ van een uur gaf me een week later antwoord: NEE! geen mogelijkheid:

Men bevestigde dit middels een brief op 29 oktober:

Hier zijn we dus aanbeland:

We hebben geen passend aanbod voor je …

Geen indicatie voor specialistische zorg …

De deur blijft dicht, zelfs na ruim 8 jaar hulpvraag. Maar ook mijn subsidiaire vraag blijft onbeantwoord: Als jullie me niet kunnen of willen helpen mag ik dan een (of enkele) afspra(a)k(en) met een psychiater om aan de voorwaarde (behandeling) van euthanasie te voldoen. NEE blijft het antwoord en daardoor sluit de “CATCH 22” paradox zich. Blijkbaar is de paradox heel reëel: Zonder behandelaar geen goedkeuring voor euthanasie. Met een “behandelwens’ blijkbaar geen doodswens.

Met deze uitkomst maar weer terug naar het Expertisecentrum Euthanasie:

Als ik u was zou ik bij vraag 6 gewoon JA antwoorden en als behandelaar GGZ Oost-Brabant opgeven, desnoods met de naam van degene die uw screening heeft afgenomen.

Werkelijk? Het advies is liegen in de aanmelding? Heel vreemd maar ik volg dit advies wel op.

Ik verwacht er eigenlijk niks meer van gezien de vervolgvragen aan “behandelaar“.

De Nederlandse Vereniging voor Autisme (NVA) luistert naar me maar zeggen vrij snel dat zij ook niks meer kunnen doen. Bel 113 maar … Werkelijk?

Ik krijg van de NVA nog 2 tips: Reinier van Arkel en CCE

Een vriendelijke dame staat me te woord. Ik vraag nog of ik mijn verhaal aan haar moet doen of dat ze me mogelijk moet doorverbinden. “Doe uw verhaal maar“. Na een aantal minuten vraag ik of ze iets voor me kan doen. Ze antwoord met een vraag: “Wat is uw postcode?“. Stomverbaasd geef ik mijn postcode waarna ze ijskoud zegt: “U valt buiten ons postcodegebied dus wij kunnen niks voor u doen.“. Nou ja, had je die vraag niet aan het begin kunnen stellen?

CCE belooft me volgende week terug te bellen, dat hebben we afgesproken. Het blijft dus afwachten of die nog iets willen of kunnen doen. Ik wil niet negatief hierover doen maar na zoveel voordeuren heb ik ook weinig hoop. Ik geef ze het voordeel van de twijfel.

Het is geen maatstaf voor gezondheid
om aangepast te zijn aan een diep zieke samenleving.

Dit bericht is geplaatst in Diagnose. Bookmark de permalink.