Ik heb al een hele poos niet geschreven, niet hier maar ook niet op MediaVrijheid. De redenen daarvoor zijn divers maar grotendeels hebben ze te maken met de “State of Mind” waarin ik me momenteel bevind. Het zit al enige tijd niet goed in mijn hoofd en een onderliggende strafzaak heeft zeker niet geholpen.
Ik heb, zoals dat juridisch hoort, weinig tot niets gemeld over het verloop hiervan omdat ik, nog steeds, van mening ben dat een rechtszaak zich in de rechtszaal behoort af te spelen en niet in de media. Onlangs ontving ik echter het laatste oordeel van de Hoge Raad. Deze laatste beoordeeld “zonder verdere motivering” mijn zaak niet ontvankelijk.
Hiermee is een einde gekomen aan 8,5 jaar onrecht en gerechtelijke dwalingen. Ik ben definitief veroordeeld tot 40 uur werkstraf zonder dat ik enige wet heb overtreden.
Het is een lang verhaal, zoals gezegd ruim 8,5 jaar, dat begint bij een zware inval van 24 personen op 16 januari 2018 om 20:08 uur. Arrestatieteam, digitale recherche, geüniformeerde politie, justitie, technische onderzoekers en zelfs de rechter-commissaris persoonlijk. 24 personen en dat is niet overdreven.
Omdat het hele verhaal zolang heeft geduurd is het niet mogelijk dit te vertellen in één blog. Ik kies er daarom voor om het verhaal in delen te vertellen over de komende dagen:
- Inleiding (dit blog)
- Inval, arrestatie en verhoor
- Aanleiding tot de inval
- Behandeling Politie en Justitie
- Politierechter
- Gerechtshof
- Hoge Raad
- Reclassering
- Nasleep (momenteel nog actueel)
Ik heb geen idee of ik in staat ben elke dag een blog te produceren. Misschien dat je ergens een extra dagje moet wachten maar ik doe mijn best.
Overigens heeft ons deze zaak erg veel geld gekost. Zelfs meer als ik kan dragen en om die reden zitten we nog met een restschuld bij de advocaat. Ik betaal deze in termijnen af maar daar is erg weinig ruimte voor. Voel je je geroepen, bij het lezen van dit verhaal, iets bij te dragen dan kun je gebruik maken van onze sponsoringpagina op MediaVrijheid. Onze dank is groot.
